Whatsapp Aşk Sözleri

Tek kişilik miydi bu şehir, sen gidince bomboş kaldı.

Oysa defalarca sormuşlardı, büyüyünce ne olacaksın diye; “mutlu” diyemedik; çünkü çocuktuk; akıl edemedik.

Tabaklarda kalan son kırıntılar gibiydi sana olan sevgim. Sen beni hep bıraktın; bense hep arkandan ağladım.

Kolunu ısırıp saat yapıp bu saatten sonra benimsin diyesim var.

Kaç lisan bilirsen bil; terk edilmeyi, yüreğine tercüme edemeyeceksin.

Bin “günahın” olsa da bana, bir “gün ahım” yok sana.

Gözlerin kör bir kuyu. Yusuf olası geliyor insanın.

Unut demekten daha büyük bir küfür yoktur benim yüreğimin lügatinde.

Kalbime söyleyemedim gittiğini, seni halen benimle biliyor.

Herkese selam, sana hasret. Nazım Hikmet

Sırf seninle diğer tarafta karşılaşmamak için, helal ediyorum hakkımı.

Aynı günde dört mevsime şahit olmak gibi bir şey bu. Önce özlüyor, sonra ağlıyor, akşamları küsüyor, geceleri çok seviyorum.

Ne var yani, benim de özel güçlerim var; mesela bazı insanları gözümde büyütebiliyorum.

Sen gittin artık yoksun ve boşuna yağıyor yağmur. Birlikte ıslanamayacağız ki.

Ben seni dün sevmedim, çünkü dün bitti. Ben seni bugün sevmedim çünkü bugün bitecek. Ben seni yarın sevdim çünkü yarınlar hiç bitmeyecek.

Yüreğine giden bir bilet kes, cam kenarı değil can kenarı olsun.

Kalbimi sana emanet etsem korur musun? Dilimin ucundaki cennet sevdamın sonundaki ‘ömrüm’ olur musun?

Gel beraber alalım nefesimizi sevdiğim, sensiz boğazımdan geçmiyor.

Hadi kaldır kadehini sevgili varsa şerefine yoksa gidişine.

Bizimkisi bir aşk hikayesi değildi, bizimkisi aşktı gerisi hikayeydi.

Keşke çocukken fazla mutlu olmayıp birazını da bu zamanlara saklasaydım. Lazım oluyor arada.

Sen uyurdun, bilmezdin, ben uzaklardan üzerini örterdim her gece.

Şimdi söndü ışık sustu dudağımdaki sen çalan ıslık. Dünya ahiret acımsın artık.

Sevdan üflendi bir kere vakit aşk-ı kıyamet. Sen kopuyorsun yüreğimde; gönlüm gönlüne emanet.

Ancak yaradan dener kulunu, insan insanı denerse kalp hüküm giyer.

Seni gördüm içimdeki dünya dönmeye başladı durduramıyorum içimdeki dünyayı harekete geçirdin engel olamıyorum seviyorum seni.

Yıkıldı yolunu bekleyen şehir. Şimdi gelsen de bir, gelmesen de.

Keşke tanımasaydım dediğim hiç kimse olmadı benim. Keşke beni tanımasına izin vermeseydim dediklerim oldu.

Kalp midir insana sev diyen yoksa yalnızlık mıdır körükleyen? Sahi nedir sevmek; bir muma ateş olmak mı, yoksa yanan ateşe dokunmak mı?

Rüzgârın kemanını çaldığı, damlaların cama vurduğu bir pencerede yatağına uzanıp da keşke dediğin tüm güzellikler gerçek olsun.

Kafanı yastığa her koyduğunda aklına geliyorsa, ya kimsede görmediğin mutluluğu tattırmış ya da çok derin yaralar bırakmıştır.

Her suskunluk, bir iç kanamasıdır ilişkilerde.

Sen elimden tutunca, deniz basardı içimi. Sen elimden tutunca, yüreğim yeşil yosunlara takılıp günlerce dip akıntılarının peşi sıra gitmek isterdim.

Sana muhtaç olduğum şu anda gel, yaşamak olsan da gel, ölüm olsan da gel.

Açık çay içerdi hep, demli olunca, bardağın diğer tarafından beni göremezmiş, öyle derdi. Cemal Süreyya

Zaman bütün hayallerimize ağzımın payını verdi.

Yüzüme okunmuş bir dua gibisin sevgilim. Çok şükür bugün de aşığım sana.

Yüreğimdeki duruşunu seviyorum.

Ölürsem beni yârimin kabine gömün. Mekânım cennet olsun.

Ben istemem böyle, üç günlük sevgi, yüreğin varsa bir ömür boyu sev beni.

Ekmeğime hoşça kal sürdün ya sen, ben şimdi ‘aşk’ karınla; sana, ne şiirler yazarım.

Açtığın yaralara zaman ve dua sürdüm bekliyorum. Alıp başımı gidesim var da aklımdakileri valize sığdıramıyorum. Artık gelecek planlarımı hayattan gizli yapıyorum. Sanki hayat, işini gücünü bırakıp planlarımı bozmak için her şeyi yapıyor.

Duydum ki böbreğinde taş varmış sevgili. Kesin kalbinden düşmüştür.

Güzelmiş, çirkinmiş ne fark eder ki? Deli gibi sevmek ruhumuzda var.

Seni sevdiğim kadar yaşasaydım; ölümsüzlüğün adını aşk koyardım.

Sen yeryüzünde gördüğüm tek gerçeksin sen hayallerimin biricik prensesisin.

Yağmurlar düşünce tenime her damlayı sen sanıp aşk bildim. Ve biliyor musun gölgeni bile çok özledim.

Bana kalsa gökyüzündeki tüm yıldızlar yerine, bütün insanlara senin gözerinde ışıldayan bir çift yıldız gönderirdim.

Çatlatsa da dudaklarımı senelik gülüşler, her gece adam gibi ağlamayı sana adadım.

Otopsi istiyorum hayallerime, kurduğum düşler eceliyle ölmüş olamazılar.

Bu yalnızlık benim ilişmeyin.

Sen beni silahınla değil güzelliğinle vurdun gülüm.

Hâlet-i ruhaniyem’dir kelam ettiğim lisan! Ya o’nadır, ya O’nunla O’lana, ya Aşk’adır, ya da Aşk’la yanana!

Oldu oldu, olmadı çay içeriz.

İçten gelen bir sevgi benimkisi duygularım katıksız saf sana aşık bu bendeki serseri biriciğim.

Bir yalnızlık inşa ediyorum ki sorma, Mimar Sinan halt etmiş yanımda!

Gözlerinin ‘Kahve’sinden koy ömrüme, kırk yılın hatırına ‘Sen’de kalayım.

Kalbime giden yollarım unutma çalışmalarından dolayı kapalıdır.

Farklıyız işte. Sen Gül’ü severdin. Ben gülüşünü sevgili.