Reşat Nuri Güntekin Sözleri

Halis muhabbet kavgasız, gürültüsüz olmaz derler.

Uğranılan haksızlıklara ve hakaretlere koyun gibi tahammül etmemek insanlığın başlangıcıdır evlat.

En eski tarihlerden beri din, daima zulme ve fesada alet olmuştur.

Bir hayale esir olan insanlar delilerin en büyükleridir.

Evet, bu uçsuz bucaksız yolda ne kadar ilerlerseniz dönüp dolaşıp hep aynı yere varacaksınız.

Fakat yüreğimdeki gizli yaralar vücudumdakilerden çok daha derindi.

Ayrılık, kuvvetli aşkları büyütür, hasta olanları büsbütün öldürür.

Çalışmak, bütün ruhuyla, kendini başkalarına vermek ne güzel şey!

Memleketin ancak okuyup yazmakla kurtulacağına inananlardanım.

Ne bileyim, insan kalbi, öyle anlaşılmaz bir şey ki!

Ne arsız gönlüm var benim? Etrafımdaki insanları ne kadar çabuk seviyorum.

Düşmesini istemeyen, zamana ayak uydurmasını bilmeliydi.

Saklamaya çalışma nafile. Sevda, çocuk gözlerinden uyku gibi akıyor.

İnsan sevdiğinden uzak olursa onun sitemlerini bile hoş görür.

İnsan ancak kaybettiği yahut kaybetmek üzere olduğu şeyleri böyle birdenbire sevmeye başlar.

Sevmek denen şeyin rolü bu kadar insanı yakıp titretecek bir şey olursa kendisi kim bilir neydi?

Derler ki; aşk, birine seni yok etme kudreti verip, bunu kullanmama hususunda ona itimat etmekmiş.

Hiçbir kadın bu kadar derin bir duygu ve ihtiyaç ile sevilmemiş, aranmamış ve düşünülmemiştir.

Yürümeye başlamış fikirleri yollarından alıkoymak mümkün değildir.

İnsan ne kadar acı olursa olsun bir mecburiyeti kabul ettikten sonra içine sükûn ve tevekkül geliyor.

Siz beni insanlıktan, saffetten, samimiyetten, sevdadan iğrendirdiniz.

Acımak bir süre sonra hissizleştiriyor insanı.

Artık kalbim öldü. Sevmeye kudretim kalmadı.

Mektepteyken hayallerimiz olmayacak rüyalarla doludur. Sonra hayat birer birer onların icaplarına bakar.

Kolayca teselli edilecek dert insanı böyle ağlatmaz.

Sarı insanların hepsi vefasız oluyor, hepsi insanı başka türlü üzüyor.

Ölüm öyle bir şey ki insanı en büyük düşmanlarıyla barıştırıyor.

Yaşamak hakikaten doyulmayacak kadar tatlı bir şey.

Çok sevmek yetmez mühim olan güzel sevmek.

En uzun, en çaresiz geceni düşün. Sabah olmadı mı?

Dünyada, bir parça iyilik edebilmekten daha güzel bir şey olmuyor.

İnsan için, her şeyi söylerler. Ne çıkar? Elverir ki, vicdanı temiz olsun.

Her şeye rağmen sen bir parça benimdin. Ben bütün ruhumla senin.

Bir zehri insan, bir kere yutmalı ya ölür ya kurtulur.

Saadeti saklamak, derdi saklamaktan çok daha güç.

Zaten kafaları değiştirmeden idareyi değiştirmek öyle pek tamah edilecek bir netice vermiyor.

Felaketi ağır ağır haber vermek testere ile adam kesmeye benzer.

Evet, insanın bir cenaze arkasında yürüdüğü zaman, dünya hırslarından en temizlendiği zamandır.

Hastalar gibi, mesut olanlara da geceler öyle uzun geliyor ki.

Yalnızlık haddizatında insana güç gelen bir şeydir.

Üşümek mi? İnsanın içinde güneş yanarken üşümek mi?

Yara sıcakken acımaz, hemşireciğim. Hele bir kere soğumaya başlasın. Sen bak, seyret o kızcağız nasıl yanıp yakılacak?

Onun fikrinde insanlar, yalnız yaptıkları işten, düşündükleri şeyden değil, gördükleri rüyadan bile mesuldürler.

Sen yine de bir parça benimdin, ben bütün ruhumla senin.

Galip insanlar için iyi ve merhametli olmak ne kolay ve şık bir jesttir.

Hokkabazın yumurtasında olduğu gibi, sözlerde de meseleler iç içedir.

Hiçbir şey maziyi musiki parçaları kadar kuvvetle canlandırmıyor.

İnsan birini sevmek felaketine uğradı mı esir gibi bir şey oluyor.