Erdem Bayazıt Sözleri

Alınlar görmüşüm ki vatanımın coğrafyasıdır, Her kırışığı sorulacak bir hesabı, Her çizgisi tarihten bir yaprağı anlatır.

Aşkın bir adı da, yorulmamaktır.

Bir şarkı gibisin dünya! Çoğu zaman hüzün makamında… Coşkulu bazen de. Kimi zaman bir öğle vakti gibi sıkıntılı ve sabit…

Yalnız imkânsızlığı mı anlatır bir bulut. Yağmaya hazır bekliyorsa gökyüzünde.

Yaslan göğsüme sevdiğim. Benim gönlüm gök gibidir, açık deniz gibidir. Pas tutmaz benim içim, yeryüzü gibidir. Toprak gibidir.

Dervişim dünyaları taşırım cebimde hayat bir elimde; ölüm diğerinde

Hep yarınları bekledi bu insanlar, geldiğini hiçbir zaman fark etmediler.

Bir şarkı gibisin dünya! Çoğu zaman hüzün makamında…

Benim de payıma düştü. Biraz mavi biraz ümit.

İçimde kaynayan bir mahşer var.

Dünyanın en uzun hüznü yağıyor. Yorgun ve yenilmiş insanlığımızın üstüne.

Duy beni ve dinle, denizler boğuşuyor içimde.

Ya bütün şairler ‘seni’ sevmiş, ya da ben her mısrada ‘seni’ buluyorum.

Sensizlik bir kuyu imiş onu aşamamışım.

Gözlerinden göğüme sayısız yıldız akar, bir gülüşün içimde binlerce lamba yakar.

Boğuk bir bakışın oluyor senin. Bir girdap derinliğinde kayboluyor gibiyim. Yok gibi yaşamak bu kalkıp kurtulmak gibi kalabalıktan. Durma bana türkü söyle Anadolu olsun.

Aşksız şehirler ölüdürler.

Her çocuk antik çağ filozoflarından bir kalıntı sanki.

Şiir diye bir ömür tüketerek yazdıklarım iki saatte okunuyor.

Dağıttıkça çoğalır bizim zenginliğimiz. Aşkın bir adı da berekettir!

Önünü alamıyorum bu kör gidişlerin yollarda. Herkes bir yere gidiyor önünü alamıyorum.

Müslüman yürekler bilirim daha. Kızdı mı cehennem kesilir sevdi mi cennet.

İnanca sahip olmak, insan olmanın şartı.

Susmanın kalesine sığınıyorum. Önümde karanlıktan duvarlar, sırtımda insan yüklü bir gök var.

Kader izin vermediyse doğru kişi değildir belki de.

Unutma diyorum ama sen anla, anlat bizim de yaşamak istediğimizi onlara.

Ölüm ne uzak ne yakın bize ölüm. Ölümsüzlüğü tattık ne yapsın bize ölüm.

Bilincindeyim doğan ayın, eriyen karın, akan suyun ve usul usul tükenen zamanın.

Ölümle tanıştıktan sonra anladım. Sadece bir kimlik belgesi olduğunu yaşamanın…

Kadınlar ki anne olmamak için direniyorlar. Erkekler ki savaşmayı tümden unutmuşlar. Çocuklar zaten hiç çocuk olmuyorlar.

Birbirine kırgın duvarlar, insanlar ve gölgeler. Şimdi ne yazsam da geçse kalbimin küsü?

Hayatı yorumlamak değil yaptığımız Sürekli bir hüzün yağmurunda ıslanmak belki!

Hadi tut ellerimden, gök gibi, ölü gibi, yalnızım.

Kelimeler ki tank gibi geçer adamın yüreğinden. Harfler harp düzeni almıştır mısralarında.

Durmadan akıyor kalbim ayaklarına. Bana karanlık bakma.