Dramatik Sözler

Sanırım ebem ben doğduğumda göbek bağım yerine, kısmetimi bağlamış.

Gönlümün pasını silecek, bir gönül dostum da yok.

Yapılacak yığınla hata varken, biz hep aynı hatayı tekrar tekrar yaparız.

Ağacın sallandığı gibi, yaprağın düştüğü gibi sen de sallanıp gönlümden düşme!

Koskoca bir umudu, küçücük bir insana sığdırdım.

Senin umurunda olmazdı… Benim, yanında yürürken ayaklarım kesilirdi.

Kimi çok sevdiysem, mutsuz olmam için yemin etmiş gibi uğraştı.

Sevgisiz tükenmiş kalbimin atışları. Artık hiç atmıyor sanki. Gelip girsen tekrar yüreğime, sana can vermek için hiç kan pompalamayacak belli.

Ve sözün bittiği yerde sadece susarsın.

Bir bahçeye giremezsen, durup seyran eyleme. Bir gönül yapamazsan, yıkıp viran eyleme.

Senin ağırlığın kadar mürekkep kullandım sana yazdığım sözlerle. İki damla sevemedin beni, sana da yazıklar olsun.

Yıldızsız gecelerden, güneşsiz sabahlara…

Neresinden vurulmuş diye sorarlarsa, hayallerinden dersin.

Beni merak etme; hiçbir şey ve hiç kimse için önemli değilim artık.

Senden başka engelim olmadı benim.

Üç günlük dünyanın, üçüncü günündeyim.

Eskiden uğruna ölünecek aşklar vardı, şimdi ise sakıza dönmüş çiğnenip atılıyor.

Oysa ki kendim için yaşamadım, senin için öldüğüm kadar.

Kolay diyorsun, gel bir de sen yaşa sensizliğimi. Atilla İlhan

Sol yanımdasın ama sana dokunamıyorum, bu da bana dokunuyor.

Öyle yoruldum ki hayattan, kapayıp gözlerimi bir daha açasım gelmiyor.

Bazen aklıma yazacak bir şey gelmiyor. Sanki bütün iyi sözler yazılmış ve yazacak yeni bir söz kalmamış gibi.

Özledim gel dese, hiç düşünmeden giderim dersiniz! Ama gerçekler acıdır. Ne o gel diyebilir, ne de siz gidebilirsiniz.

Yanımızda olmayan insanların rüyalarımıza girmesi hiç adil değil.

Yabancı bir şarkı gibiyim, dinleyenim çok, anlayanım az.

Her şeyinle seversin, tüm gücünle belki ama yine kaybedersin. Neden mi çünkü her ‘seviyorum’ diyeni adam zannedersin.

İnsanın en iyi dostu yastığıdır aslında. Mutluluğu da onda gizlidir, gözyaşları da.

Kalbim, seninle gurur duymalıyım, bunca acıya katlandığın için.

Seçtiğin yolda sana mutluluklar diliyorum. Unutmak alışmaktır. Unutursun demiyorum ama, alışacaksın biliyorum.

Bende mutlu son yok, başkasında dene.

Aslında iyi biriydim, sonra canımı yaktılar duygularımı kaybettim.

Aslında bazen, hayatına girenleri düşünmeyi bir kenara bırakıp, kimlerin çıkması gerektiğini düşünmek gerek.

Bize yakın insanlar, bizi uzaktan da yaralayabilirler.

Hevesim kaçmasa birçok şeyi başaracağım ama yok arkadaş, yerinde durmuyor ki. Tam geliyor sonra hemen kaçıyor.

Tam buldum dediğim anda kaybettiğim için bir şeyleri, artık emin olmadan hiç bir şeye sevinmiyorum. Hayal kırıklığından iyidir.

Bir şeyleri kafanızda tam olarak bitiremediyseniz, zaman ilaç değil zehir olur insana.

Neyin var? Sorusuna derin bir nefes alıp ‘iyiyim’ diye cevap veren insanların neler yaşadığını tahmin bile edemezsiniz.

Öyle karmaşık bir haldeyim ki; ağlaya ağlaya gülesim var!

Umutsuz bu bekleyiş, biliyorum gelmeyeceksin. Ama umutsuz da yaşanmıyor be güzelim.

Bazen bir sözün olur, söylesen de seni yakar, sussan da.

Eski yaralarını dindirsin diye sarıldığın insanın sende yeni yaralar açması çok acı.

Onsuz kaldığını anladığında uyumayı dene, bundan sonra yapabileceğin en iyi şey o olacak.

Acıyla dolmuş her aşk, çabuk solar.

Her şeyi içine atarsın da, kendini atacak yer bulamazsın.

Aslında acılar hiç geçmiyor, yeni acılar gelince o meşgaleyle eskilere ara veriliyor.

Bana olan aşkın biterse bir gün, önce bana söyle ilk ben bileyim.

Kendi işini kendin gör! Sakın unutma; beklenti eken, hayal kırıklığı biçer.

Çok şey istemedim ki, yüreğimdeki sevginin hakkını verseydin yeterdi bana.

Çoğu zaman ‘iyi ki varsın’ dediklerimizin gerçek yüzlerini görecek kadar sürprizlerle doludur hayat.

Birçok kişinin hayali olursun gidip gerçeği olmak istersin, o da hayal olur.

Her aklıma geldiğinde gözlerim doluyor. Sorsalar anlatılacak gibi değil; içimde öldüremediğim şey her gün beni öldürüyor.

İnsan hüznünü sayfalarca yazabilir, mutluluğu için dakikalarca kahkaha atabilir. Ama acısını uzun uzun anlatamaz. Öyle işte denir. Öyle…

Salak salak sahipleniyoruz insanları, sonra onların hiçbir şeyi olmadığımızı anladığımız anda üzülüyoruz.

Allah’ım bize halden anlayanı gönder, hal bilmezlere yetecek sözümüz kalmadı.

Sen hiç her şeyden vazgeçtin mi? Hayallerinden, geleceğinden, ailenden, sevdiklerinden ve güneşten bile? Ben vazgeçtim.

Yanlış insanlarla doğru yapmaya çalışınca ‘Neden olmuyor’ demenin de bir anlamı olmuyor.

Ne söz kaldı nefesimde ne aşk kaldı kalbimde çek git artık üzme beni.

Bir gün benden şikâyet ettiğin ne varsa özleyeceksin.

Sen de yalan oldun ya, bütün doğrular keyfine baksın.

Aslında kendimle çok mutluydum, rahat battı sanırım.

Hayattaki en zor şey, insanın kendi kendini teselli etmek zorunda kalmasıdır.

Sensizken hiç böyle olmamıştım. Ya sana alıştım ya sevgine. Yeter ki alıştırma beni sensizliğe.

Umudunu yitirme; şu hayatta bir şeyin bitişi, her zaman başka bir şeyin başlamasına sebep olmuştur.

Bırakıp giderken ellerimi, beni böyle mahzun bırakmamıştın hiç. Şimdi söyle zalim sevgilim benimleyken aldığın hayatın tadını nasıl alacaksın?

Bugün günlerden cuma. Yine yeniden. Ve zaman su gibi akıp geçiyor biz öyle bakarken.

İnce düşündükçe, inciniyor insan.

Aklım koca bir mezarlık. Gömülen gömülene, unutulan unutulana.

Ne senden vazgeçesim var; ne de sana gelebilecek bir yolum.

Gereksiz olan her şey, hayatımda yerini aldı.

Bazen olacak gibi gözükür, olacağına inanırsın, sonra tam oldu derken, olan sadece kocaman bir hiç olduğunu fark edersin.

Oluruna bırakamazsın, ölümüne bırakırsın bazen.

Mesaj zamanı yaşanılan pişmanlık evresi; atmalı mıyım? Atmalıyım. Atıyorum, attım, atmasa mıydım? Attım da iyi halt yedim. Allah’ta beni kahretsin.

Güzelliği anlamak için bir kere bakmak yeter ama bir karara varmak için çok düşünmek gerekir.

Gece mi daha karanlık, insanların kalbi mi?

En iyisi bugün çıkmamak dışarıya, hani moralim bozulsun istemiyorum. Görmek istemiyorum el ele tutuşmuş çiftler.

Yürüdüğümüz yolları gezdim tek başıma yeniden. Bir sen yoktun yanımda kaldırım taşlarında sekerek yürürken.

Ben senin beni sevebilme ihtimalini yanlış hesapladım.

Ağlamıyoruz diye, mutlu sanıyorlar galiba.

O, yeni bir kadına kalbini bıraktı, ben de artık onu beklemeyi bıraktım.

Bahaneler, sadece uzak kalmayı tercih edenler içindir.

Yollarına kurşun döktüm belki gelirsin diye. Odamın ışığını açık bıraktım geldiğinde geriye dönme diye.

Sen gidince şamdanlardaki mumları yaktım ve sönünceye kadar geri döner dedim. Ama dönmedin, mumlar da bitti. Şimdi bu şamdanları ne yapayım?

Bana yalan söylediğine üzülmedim, bundan sonra sana inanamayacağıma üzüldüm.

Uzadı geceler, sensiz bir türlü geçmek bilmiyor. Sabah olunca en azından yanımdayken görmek umudum vardı.