Murat Menteş Sözleri

Yanlış çağda yaşamanın stresi içindeyim.

Aşkımız senden uzun yaşadı. Ayrılığımız da benden uzun yaşar diye korkuyorum.

Yalnızsan yalanlar sana ilaç gibi gelir.

Dostlarımız; biz caddenin kenarında alevler içinde yanarken, karşıya geçip üstümüze işemeye üşenen kimselerdir.

İnsan, kendi samimiyetinin altını çizmeye kalkıştı mı, ister istemez üstünü de çiziyor. Samimiyet, mahremiyetle mukayyet olsa gerek.

Rüyalar alınyazımızın ayrılmaz parçalarıdır.

Hakikat akılla değil, cesaretle bulunur.

Yanılıyorsunuz, Pinokyo yalanı değil, insan olma çabasını temsil eder.

Kartları kader karıştırır, biz oynarız.

Seni unutma fikri bile sana kavuşma umuduna bağlanıyor içimde. Senden kaçış varsa bile kurtuluş yok.

Kaderini çizerken cetvel kullanamazsın.

Kalbinizde olup da hiç kimseye anlatamadığınız, dile getirilmesi imkânsız bir şey var ya; işte Allah onu biliyor, üzülmeyin.

Herkesin üç kişiliği vardır; ortaya çıkardığı, sahip olduğu ve sahip olduğunu sandığı.

Aşk insanın sadece psikolojisini ve kimyasını değil; tarihini, müziğini, coğrafyasını, edebiyatını, fiziğini, beslenme çantasının içindekileri, hayat bilgisini de değiştiriyor.

Keşke sen de var olsan ben düşününce.

Ölümden korkuyorduk, çünkü insandık.

Çok sevmek, sonsuza dek kavuşamamak için en ideal yöntemdir.

Bütün şarkılarda senden bahsediliyormuş, onu fark ettim.

Evrende yalnız mıyız bilmiyorum ama dünyada yalnızız.

Hayatta sevmem dedin ya, bunun bir de öteki dünyası var, umutlanıyor işte insan.

Bu kitapta anlatılan olayların hepsi gerçektir, fakat hiçbiri henüz cereyan etmemiştir.

Bildiğim bir şey varsa, gökyüzündeki bir kuşu köşeye sıkıştıramazsın.

Cennete ve cehenneme inanıyorum, çünkü ikisi de bu dünyada mevcut.

Bazı ihtimaller ihtimal olarak kalmaya mecburdur.

Kartları kader karıştırır, biz oynarız.

Son sözlerime şerh düşüyorum, korkma ben varım.

Daha çok düşünüp daha yavaş hareket etmek gerekir. Terbiyenin ilk şartı budur.

Şüphe oyuncak mı gerçek mi, boş mu dolu mu olduğunu kestiremediğiniz, sağa sola bakınan bir tabanca gibidir.

İntikam şarabi, yaraları ham olanlara şifa verir.

Aşk, gençlerin oynadığı fakat ihtiyarların bildiği bir oyundur.

Tek kelimeyle zor, iki kelimeyle çok zordu.

Günahkârlar, hoşgörülü ve özgürlükçüdür çünkü empati kurmalarına bir engel yoktur. Pişmanlık, bir aydınlanma anıdır ve tövbe hem bir psikolojik analiz hem de kendini bilmenin ideal görünümüdür. Şükür, güzellikleri keşfetmeye yönelik dikkatin gelişkinliğidir. Ayrıca, zamanla tatlanan acı hatıralar ile unutulan mutluluklar arasındaki farka denk gelen saçmalığı telafi eder.

Biz, Nasreddin Hoca’nın torunlarıyız. Hep bir umut var içimizde. Ya severse?

Yanılgılarımızın çoğu, düşüneceğimiz yerde duygulanmak ve duygulanacağımız yerde düşünmekten doğar.

Kendimizi, parayla değil, okuyarak, öğrenerek, seyahat ederek, merakla, bilgiyle zenginleştirebiliriz.

Siyasetçiler din sömürüsüne devam ettikleri sürece, kafa kesenlerin getirdiği tekbir, minarelerden yükselen tekbiri bastıracaktır.

Hani insan bazen gökte yabancı bir cisim görür de gözlerine inanamaz ya, yanındakine, ‘benim gördüğümü sen de görüyor musun?’ Diye sorar. Ben de seninleyken gözlerime inanamıyordum. Kulaklarıma inanamıyordum. Vücudumdaki hiçbir hücreye inanamıyordum. Kimseye soramıyordum da ‘benim gördüğümü sen de görüyor musun?’ Diye.

Gözlerindeki ayet derinliğini hayrına tafsir etsen ya!

Senin naz faslın, benim sabır süremi aşmasın lütfen.

Bekar bir adam asla pişirmesi yemesinden uzun süren bir yemek hazırlamaz!

Zamanla esnekleştim. Ulaşılması ve vazgeçilmesi en zor nimetin sükûnet olduğunu anladım galiba.

İnsan boş bir tüfektir ama bakarsın bir gün patlar.

Ateşin icadından önce olup cehenneme giden mağara adamının hayreti içindeyim.

Gökle bir olmadıkça, yerle bir oluyor insan.

Ölümden değil, gelecekten korkuyorum.

Aşk hayalin çocuğu, hayal kırıklığının annesidir.

Biz yetimler intikam iştiyakıyla doluyuzdur. Dehşeti dengelemeye yatkınızdır. Başkalarının öçlerini de almaya hevesleniriz. Yetimlik bize kanlı doğaçlamalar yapma cüreti verir. Suçlamakla ya da suç işlemekle kaybolmayan bir masumiyet imtiyazına sahibizdir.

Biz bu çağın fiyakalı kaybedenleriyiz.

Kader hem zamana [tarihe ve an’a] ve mekâna [uzaya ve vücudumuza] yayılan; hem de bizzat bizim ruhumuza, nefsimize, zihnimize, gönlümüze, vicdanımıza, bilincimize yani varlığımızı teşkil eden yoğunluk bölgesine odaklanan gerilimin adıydı. İyi ile kötü, günah ile sevap, helal ile haram, doğru ile yanlış, ümit ile korku, ödül ile ceza, cennet ile cehennem arasındaydık. İnanmak insanın en ince ve en keskin sınırda hareket etmesi demekti. Buna mukabil, teslimiyette, iradenin forsunu aşan bir imkân vardı ki bunu ancak terbiyeden sonra gelen olgunluk sayesinde kavrayabilirdik.

Yaş sezonluk bir duygudur.

Elli yaşındaki bir adam kendini otuz yaşında hissediyorsa, yirmi yılını boşa harcamıştır.

Bir insan acıdan delirdiğinde, diğerleri onun acısını değil, deliliğini görürler.

Yapabileceği tüm hataları yapıp hiç ders almamak” diye bir şey olmasaydı ben icat ederdim.

Bir lafı nerenden anlarsan orana girer.