Aşk Acısı Sözleri

Öyle birini seveceksin ki, yüreğinden kimse ayıramayacak. Ve öyle birini seveceksin ki, seni gözleriyle bile aldatmayacak.

Hani derler ya; insan hiç sevdiğine kırılır mı? Aslında insan en çok sevdiğine kırılır.

Çocuk olsam yeniden… Bir tek düştüğüm için acısa içim ve kalbim; çok koştuğum zaman çarpsa sadece.

Artık herhangi bir hayale kucak açamayacak kadar yorgunum.

Şimdi bu yorgun ve yalnız gecede hesap soruyorum yüreğime. Boyundan büyük sevmek senin neyine…

Bana son sözlerinde vurdun gittin, sen beni sevmemişsin sadece bana acı çektirmeyi sevmişsin.

Birisini unutmak zorundaysanız, bunu sindire sindire yapın. Çünkü aklın zamansız öldürdükleri, yürekte amansız dirilir.

Çok zor yürek yanarken nasip deyip susmak…

Kar taneleri gibi yaşıyoruz şu sıra. Birbirimize değmeden. Ayrı ayrı eriyerek…

Bunca kalp kırıklıklarına rağmen küçüklüğümde yaptığım gibi rüzgârı arkama alıp; bağırmak istiyorum hayata: Acımadı ki…

Varlığınla başlayan bir günün yokçuluğunla bitmesine alışamadım aklımda olduğunun yarısı kadar yanımda olsaydın hiç sensiz kalmazdım.

Yürek söz vermişse dönülmez. Yâre gönül vermişse inkâr edilmez. Bizde yürek zedelenir ama sevgiliye ihanet edilmez.

Allah herkesi sevdiğine kavuştursun duasına âmin diyemeyen insanlarız biz. Beni sana kavuşturması tamam da, seni ona kavuşturması sıkıntı.

Bir gül olmak isterdim! Neden mi? Beni koparıp kokladığında vücudunun derinliklerine girip bir daha oradan çıkmamak için?

Belki yağmura gerek kalmazdı insanlar bu kadar kirli olmasaydı.

Özledim diyorsun mektubunda. Sadece kuru bir özledim mi yazdı yanık yüreğin.

Toprak, sevdiklerimizi aldığı için mi böyle güzel kokar?

Beni mutlu edemedin deme sakın! Adım gibi eminim, gönlünü iyi eğlendirdim!

Bazı duyguları yazamazsın. Anlatamazsın. Çünkü tefsiri ancak his ile mümkündür. Bu yüzden sadece yaşarsın.

Duruyorsam sebebi var. Susuyorsam nedeni var. Herkes rahat olsun her şeyin bir zamanı var.

Kalp dediğin atıyor zaten, marifet ritmi değiştirebilende.

Mutluluğun resmini çizemem ama acını heykelini bile dikerim.

Görmeden seni isteyen gönlüm, görünce nasıl dayansın.

Sevmekten korkmaya başladığın an yalnızlığa âşık oluyorsun.

Buyur buradan yak dediğimde, kastettiğim canım değildi.

Sevdiğini söylemeyip çekinirsen, onu başkasının kollarında izlemeye mahkumsundur…

Öyle güzel gülüyor ki, resmen gel bana âşık ol ben de senin hayatını alt üst edeyim der gibi.

Sevdiklerinizi incitmeyin. Çünkü onları bir gün incitmek için bile bulamayabilirsiniz.

Umutsuzluğu ihraç eden birçok ülkenin herhangi bir şehrinde bıraktım seni, inzivaya çekilmiş bu hikâyenin hüzün dolu tetiğini çoktan çektim, seni öldüreli çok oldu.

Ağlama! Dik dur yüreğim. Git ve de ki; özledik, ama daha ölmedik.

Sonra düşündüm; beni kazanmaktan çok kaybetmeye meyilli bir adamı, varlığımla rahatsız etmemeliydim. Ben de gittim.

Uğrunda ölmedim! Uğrunda ölünecek sandığım biri için yaşadım hep.

Bir kadın arkandan ağlıyorsa, emin ol kaybeden sensin.

Tekrarı yoktur bazı şeylerin. Hayat gibi, aşk gibi, ömür gibi…

Ya gitmesini bil, ya da bitirmesini. Öyle yaralı bırakma!

Bisiklet sürmek gibidir aşk, düşe kalka öğrenirsin. Öğrendiğinde denediğin ilk şey “ellerini” bırakmak olur.

Bu saatten sonra sende fırtına bile kopsa, bende yaprak oynamaz.

Herkes güzel bir hikâyenin konusu olabilir ama bu mutlu olacağı anlamına gelmez.

Olacak gibi değildi, olmadı da zaten.

Ben ki onun saçının teline zarar gelse dünyaları yakardım ama artık gördüğümde kafamı eğiyorum. Bu da çok zoruma gidiyor.